Wie ben ik?

Mijn naam is Cato. Wanneer ik niet in mijn praktijk aan het werk ben, sta ik meestal met mijn handen in de aarde, tussen de bloemen die ik zelf kweek. Naast Neicessity run ik mijn bloemenatelier, Florescen, waar ik van zaadje tot boeket werk. Bloemen geven me écht vlinders in mijn buik.

Wanneer ik niet in de tuin ben, vind je me vaak in de keuken, waar ik al graag eens nieuwe recepten uitprobeer. Of ik zit in mijn atelier te tekenen en te schilderen, helemaal opgegaan in mijn eigen sprookjeswereld.

Een creatief persoon dus, in a nutshell.

Mind, spirit en soul vormen voor mij altijd één geheel. Dat besef is er al zolang ik me herinner. Maar die innerlijke wereld laten samengaan met het dagelijkse leven… dat was vaak een uitdaging. Vrienden noemen me soms zweverig, maar voor mij gaat het net om terugkeren naar iets heel menselijks: de verbinding die we verloren zijn. Met onszelf, met elkaar, met de natuur.
We leven in een tijd waarin we bijna worden opgeslorpt door consumptie en prikkels, materieel én digitaal. En toch voel ik – net zoals veel mensen rondom mij – een groeiend verlangen naar echte verbinding. Naar vertragen. Naar thuiskomen bij jezelf.

In 2011 werd bij mijn mama borstkanker vastgesteld, en de manier waarop zij haar pad koos, zette mijn wereld op zijn kop. Ze volgde niet het klassieke traject. In plaats daarvan koos ze voor een weg die volledig afgestemd was op haar lichaam en haar innerlijke kompas. Ze verdiepte zich in holistische visies zoals de Germaanse en Oosterse geneeskunde, onderzocht de invloed van medicatie en luisterde naar haar lichaam als één geheel, niet als losse delen.

Dat botste op heel wat onbegrip en vooroordelen — ook bij mij. Ik vond het moeilijk om haar keuzes te begrijpen, omdat ze zo anders waren dan wat “hoort”.
Maar achteraf besef ik hoeveel ze me geleerd heeft: hoe belangrijk het is om je lichaam serieus te nemen, om te vertrouwen op de kracht van je geest, om bewust te leven en om de moed te hebben je eigen pad te kiezen, zelfs wanneer niemand het lijkt te begrijpen.

Die ervaringen hebben mee bepaald wie ik vandaag ben: iemand die gelooft in de schoonheid van verbinding, in de wijsheid van de natuur, en in de helende kracht die ontstaat wanneer mind, spirit en soul opnieuw in lijn komen te staan.

Ze stierf in 2017.  Zes maanden na de geboorte van mijn eerste kindje. En na een heel intens rouwproces ben ik aan mijn eigen heling begonnen.  Ik werd me er heel bewust van wat mijn eigen stukken waren, maar ook welke stukken ik van haar overgekregen heb.  Dankzij een lieve vriendin van me kwam ik in contact met NEI therapie, en een wereld ging voor me open. Puzzelstukken vielen op zijn plek, er kwam helderheid.  Niet dat dat allemaal even rooskleurig ging, maar ik had wel de moed om te beginnen voelen, en dus te beginnen oplossen. En stukje bij beetje werd ik weer meer en meer mezelf.

Wat ik door de jaren heen steeds duidelijker ben gaan zien, is hoe groot de nood is om terug in verbinding te gaan. Mensen verlangen naar een plek waar rust is, waar ze welkom zijn zoals ze zijn, zonder oordeel.

Ik wil die veilige plek bieden.
Ik wil mensen begeleiden om terug te worden wie ze in essentie zijn — voorbij alles wat ze hebben meegemaakt, voorbij de situaties die hen gevormd of overschaduwd hebben. Om hen weerbaarder te maken, meer geaard, dichter bij hun eigen kern.

Het is helemaal niet zweverig. Het is juist het meest menselijke dat er is. Het is onze oorsprong. En ik geloof dat het essentieel is dat we opnieuw contact maken met die diepe laag in onszelf.

Ik kijk ernaar uit je te ontmoeten en te helpen.

Liefs, Cato